Odnosząc się do kwestii „nieuczciwej argumentacji” – być może są to demagodzy, ale jest to, mam wrażenie, często spotykana w debacie publicznej linia argumentacji.

Odnośnie nie-charytatywnej działalności producentów – sprawa nie jest jednak prosta, bo ta komercyjna działalność funkcjonuje w wielu wypadach wyłącznie dzięki wsparciu ze środków publicznych. Trudno więc mówić tutaj o czysto rynkowych przedsięwzięciach.

Szanowny Panie,
przepraszam, że odpowiadam dopiero teraz, ale obowiązki zawodowe zajęły mnie wczoraj na wyłączność. Poruszył Pan zaledwie kilka kwestii, na które odpowiedzi wymagałyby jednak bardzo szerokiego wyjaśnienia wielości czynników i uwarunkowań oddziałujących zarówno na koszty jak i jakość filmów. Nie mam przekonania, że jest to właściwe miejsce do tego rodzaju dyskusji. Odniosę się zatem tylko do ?nieuczciwej argumentacji? i mojego osobistego rozumienia domeny publicznej.

Sądzę, że skoro prezes Bromski przedstawił takie proporcje to są one zgodne z prawdą. Nie mam narzędzi aby je w tej chwili kwestionować. Realne proporcje znają organizacje zbiorowego zarządzania.
Nieuczciwej argumentacji nie używają ani twórcy, ani producenci treści tylko demagodzy, którzy z tylko sobie (choć nie wyłącznie tylko sobie) znanych powodów usiłują ?konfliktować? kolejne grupy społeczne (w tym przypadku twórców i odbiorców kultury przez internet).
Twórcy i producenci chcą aby ich wspólna praca była dostępna dla jak najszerszej publiczności, jednak aby to się odbywało na uczciwych zasadach. Twórcy doskonale zdają sobie sprawę, o czym powiedział w wydziadzie pan Bromski, że producenci nie działają charytatywnie, ani , że nie pełnią roli mecenasów. Są to przedsiębiorcy, których nakłady powinny się zwrócić jeśli mają dalej prowadzić swoją działalność czyli zapewniać twórcom ich warsztat pracy i sposoby dotarcia do widowni. Zatem, argumentacja, że piractwo bije w interesy twórców nie jest nieuczciwa. Nieuczciwe jest obciążanie całkowitą odpowiedzialnością za piractwo ostatecznego użytkownika, internauty, a nie pirackich portali czerpiących zyski z obrotu , bezkosztowo i nielegalnie, bo bez zgody twórców i producentów pozyskaną treścią, pozostających poza zainteresowaniem prawa.

W dyskusjach na temat definicji i zakresu domeny publicznej pojawiają się ciągle nowe, ciekawe punkty widzenia. Nie zastrzegam się zatem, że moje rozumienie nie ulegnie z czasem weryfikacji. Dla mnie domena publiczna to miejsca (bo przecież nie jedno miejsce) w sieci Internet, gdzie obowiązkowo udostępniane są utwory w sposób legalny, zatem w uzgodnieniu z twórcami i producentami, po okresie przeznaczonym na zwrot kosztów pokrytych ze środków niepublicznych. Nie można jednak zapominać, że do powstania tych utworów zostały wykorzystane także środki komercyjne, a przedsiębiorcy inwestujący liczą nie tylko na zwrot kosztów, ale także na zarobek. Taka jest podstawa prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej w systemie kapitalistycznym. Domena publiczna powinna zatem precyzyjnie określać dozwolony użytek, zasady rozpowszechniania, cytowania, przerabiania, wykorzystywania dla celów własnych użytkowników, także komercyjnych, bez uszczerbku dla praw osobistych i autorskich twórców utworów pierwotnych i majątkowych twórcy i producenta. Miejsca takiego udostępniania powinny być szeroko promowane i pozycjonowane przez instytucje udzielające wsparcia ze środków publicznych oraz organizacje twórców i producentów. Jestem pewna, że większość internautów z chęcią skorzysta z legalnych źródeł oryginalnych utworów, w dobrej jakości i na jasnych zasadach, nawet za opłatą (z czasem coraz niższą lub całkiem zniesioną), która wiadomo, że trafia do uprawnionych, zamiast pomnażać majątek przestępców.
Bez względu na rozwój mojego rozumienia domeny publicznej nie zmieni się mój pogląd, że z czyimś utworem nie można zrobić wszystkiego co się żywnie podoba, bez wiedzy i zgody twórcy (udzielonej bezpośrednio czy pośrednio).
Nie rozumiem dlaczego wolność w Internecie miałaby się różnić od wolności w „realu”, czyli ignorować wszelkie reguły współistnienia. A jesli niczym nieograniczona „wolność” w internecie miałaby stać się obowiązującą definicją to zlikwidujmy też np. zasady ruchu drogowego i uwolnijmy decyzje obywatela o płaceniu lub nie podatków.

Pani Ewo, rzeczywiście nie jestem specjalistą od produkcji filmowej, ale rozumiem ją na tyle, by rozumieć te procenty (o których p. Bromski wypowiedział się bardzo hasłowo). Będę wdzięczny za informacje, jakie w takim razie są realne proporcje, jeśil nie 2/98? Proszę poza tym przeczytać dokładnie, w jakim celu odnoszę się do tych proporcji. One w pewnym sensie są naturalne, rozumiem, że są duże koszty produkcji inne niż płacenie twórcom – ale nawet przy proporcji 10/90 lub 20/80 mój argument, dotyczący nieuczciwej argumentacji, że chodzi przede wszystkim o interes twórców, będzie moim zdaniem słuszny.

Kwestia zwracania się kosztów produkcji to osobny temat, niezależny od tego rozkładu procentowego. Ale tu nie można zrzucić wszystkiego na piractwo – nawet nie będąc ekspertem od produkcji filmowej czytam raz na pewien czas teksty o marnej jakości niektórych dotowanych filmów, albo nieefektywnym wydatkowaniu środków. Z góry zaznaczam, że nie winię za to PISF-u, ale jak z każdą dotacją publiczną, mankamenty z jej realizacją wydają się prawdopodobne.

A jeśli filmy rzeczywiście nie zwracają PISF-owi dotacji, to może należy założyć, że w takim wypadku przejście do domeny publicznej powinno być obowiązkowe po jakimś czasie? To chyba najlepsze, co wtedy może się wydarzyć z taką inwestycją PISF-u.

Odnośnie prac w kraju i w Europie – sam uczestniczę w opracowywaniu koncepcji ustawy o otwartości zasobów publicznych. Ale kluczową kwestią jest rozumienie domeny publicznej – jak Pani ją rozumie?

Dodam, że wierzę głęboko, że można stworzyć taki model, który pozwoli nadal wspierać polską kinematografię, jednocześnie lepiej realizując misję publiczną związaną z szerokim udostępnianiem dotowanej publicznie twórczości.