Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Kultura 2.0 - Cyfrowy wymiar przyszłości Kultura 2.0 - Cyfrowy wymiar przyszłości Kultura 2.0 - Cyfrowy wymiar przyszłości

24.10.2006
wtorek

Umiejętności niezbędne uczestnikowi współczesnej kultury

24 października 2006, wtorek,

Z uporem maniaka powracam do tematyki edukacji medialnej – uważam bowiem, że aby polskie społeczeństwo miało szansę wykorzystać możliwości, które otwiera przed nim rozwój nowych technologii komunikacyjnych, musi zostać do tego odpowiednio przygotowane. Człowiek, który nie potrafi korzystać z mediów jest dziś analfabetą – stąd międzynarodowy termin określający tę dziedzinę edukacji: alfabetyzacja medialna (media literacy). O holenderskim raporcie „Media Wisdom” opowie podczas grudniowej konferencji Rob van Kranenburg, ostrzegający władze Holandii przed popadaniem w samozadowolenie. Van Kranenburg widzi w zróżnicowaniu kompetencji uczestników kultury cyfrowej realne ryzyko pogłębienia podziałów społecznych. Rzecz zresztą nie tylko w dostępności technologii (choć w Polsce i na tym polu niewiele się u nas robi – może warto byłoby wdrożyć u nas jakiś program podobny do brazylijskiego „Computers for All”), ale i przygotowaniu ludzi z różnych środowisk do ich wykorzystywania. Szczegółową listę problemów wylicza opublikowany właśnie raport przygotowany pod kierownictwem innego gościa naszej konferencji – Henry’ego Jenkinsa.

Opracowanie „Confronting The Challenges of Participatory Culture: Media Education for the 21st Century” jest zestawem wskazówek dla osób związanych z edukacją. Ma im pomóc w dostosowaniu programów nauczania do nowego paradygmatu kultury – paradygmatu, w którym obcowanie z mediami to nie tylko ich bierna konsumpcja. Punktem wyjścia są wyniki badań amerykańskiego Pew Internet & American Life Project. Wynika z nich, że co drugi amerykański nastolatek tworzył już własne treści medialne, a co trzeci udostępniał je w sieci. Młodzi ludzie są więc przedstawicielami „kultury uczestnictwa”, której przejawy obejmują:

Powiązania – formalne lub nieformalne członkostwo w społecznościach sieciowych skupionych wokół różnych form medialnych, takich jak Friendster, Facebook, fora dyskusyjne, społeczności skupione wokół gier i klany graczy czy My Space

Twórczość – produkcję nowych form kreatywnych, takich jak sampling cyfrowy, modyfikacje gier, tworzenie filmów i opowiadań fanowskich, zinów, mash-upów)

Wspólne rozwiązywanie problemów – pracę w formalnych lub nieformalnych grupach zjednoczonych wokół realizacji określonych zadań i rozwijania nowej wiedzy, jak np. Wikipedia, gry alternatywnej rzeczywistości, spojlowanie

Przepływy – wywieranie wpływu na kształt cyrkulacji mediów (podcasty, blogi)

Wobec nowych form aktywności kulturowej, nauczyciele będą musieli (choć właściwsze byłoby zapewne stwierdzenie: powinni) zmienić swoje podejście do własności intelektualnej, nauczania partnerskiego (w którym uczniowie uczą się nie tylko od nauczyciela, ale i od siebie nawzajem), dostosować się do zróżnicowania dostępnych młodym ludziom form artystycznego wyrazu, a także zwiększyć nacisk na aktywność publiczną użytkowników nowych medów i umiejętności niezbędne w nowoczesnym miejscu pracy. Zadaniem systemu edukacyjnego jest bowiem walka z trudnościami, na jakie napotyka kultura cyfrowa. A są to:

Luka uczestnictwa – nierówny dostęp do możliwości, doświadczeń, umiejętności i wiedzy, które przygotują młodzież do pełnego uczestnictwa w świecie jutra

Problem „przezroczystości” – wyzwania przed którymi stają młodzi ludzie, ucząc się zauważać wpływ mediów na postrzeganie świata

Wyzwania etyczne – rozpad tradycyjnych form szkolenia zawodowego i integracji społcznej, które mogłyby przygotować młodych ludzi do pełnienia coraz istotniejszej roli publicznej jako twórców mediów i członków społeczności

Najciekawiej przedstawia się jednak przygotowana przez twórców raportu lista umiejętności, którymi powinien na początku XXI wieku dysponować młody człowiek chcący w pełni uczestniczyć w swojej kulturze:

Zabawa – zdolność do eksperymentowania z własnym otoczeniem jako forma ćwiczenia umiejętności rozwiązywania problemów

Odgrywanie ról – umiejętność przyjmowania alternatywnych tożsamości w celu improwizowania i odkrywania

Symulacja – zdolność do interpretowania i konstruowania dynamicznych modeli procesów świata rzeczywistego

Zawłaszczanie – umiejętność świadomego samplowania i remiksowania treści medialnych

Wielozadaniowość – umiejętność monitorowania własnego środowiska i w miarę potrzeb poświęcania uwagi istotnym detalom

Dystrybuowane poznanie – zdolność do wchodzenia w świadome interakcje z narzędziami rozszerzającymi zdolności mentalne człowieka

Zbiorowa inteligencja – umiejętność osiągania wspólnych celów poprzez wspólne gromadzenie wiedzy i porównywanie informacji z innymi osobami

Ocenianie – umiejętność oceny wiarygodności i rzetelności różnych źródeł informacji

Nawigacja transmedialna – śledzenie historii i informacji przepływających między różnymi platformami medialnymi

Działanie w sieci – zdolność do wyszukiwania, syntetyzowania i rozpowszechniania informacji

Negocjacja – umiejętność przemieszczania się pomiędzy grupami, dostrzegania i respektowania różnych punktów widzenia, oraz zrozumienia alternatywnych zestawów norm i podążania za nimi

Gorąco zachęcam do lektury raportu.

Treść postu można wykorzystywać zgodnie z licencją Creative Commons.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop