Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Kultura 2.0 - Cyfrowy wymiar przyszłości Kultura 2.0 - Cyfrowy wymiar przyszłości Kultura 2.0 - Cyfrowy wymiar przyszłości

31.08.2010
wtorek

Krytyka kontra konstrukcja

31 sierpnia 2010, wtorek,

New York Times opublikował artykuł o projekcie H Design, który wykorzystuje wzornictwo jako narzędzie rozwiązywania problemów społecznych – wierząc, że metody wzięte ze świata designu, przeniesione do edukacji, dają szansę wykluczonej młodzieży.

Project H Design connects the power of design to the people who need it most, and the places where it can make a real and lasting difference.

We believe design can change the world.

Artykuł opisuje działania członków projektu w biednej społeczności wiejskiej w Północnej Karolinie. Tam, w jednej ze szkół, uczniowie w ramach zajęć z designu projektują plansze do lokalnej gry cornhole, potem kurniki, a na koniec lokalny targ.

Pewnie najpierw musimy sobie poradzić z edukacją medialną, ale w szkołach przydałyby się również lekcje designu – które kojarzą mi się z ZPT w wersji 2.0, i wydają się dobrym połączeniem elementów twórczych i inżynieryjnych

*

Temat designu pojawił się podczas panelu Practice to Policy 2010: Barriers to Transformation, zorganizowanym przez holenderską organizację Virtueel Platform w ramach zjazdu ISEA 2010 w Zagłębiu Ruhry (w którym miałem przyjemność uczestniczyć jako panelista).

W trakcie panelu Geert Lovink opowiadał o kryzysie myśli krytycznej, zastanawiając się, czy polityka kulturowa takiej myśli potrzebuje, i czy może jakoś wesprzeć jej trwanie. Lovink, który sam należy do czołowych krytycznych teoretyków nowych mediów, opowiadał o tym, że studenci nie chcą dziś studiować teorii społecznej, która pozwoliłaby im wypracować takie krytyczne spojrzenie. Widać też, że wśród myślicieli zajmujących się nowymi mediami mało jest tych umiejących mądrze krytykować (szybko dochodzimy do Andrew Keena) – a wielcy myśliciele krytyczni nie radzą sobie z analizą nowych mediów (choćby Žižek, który zatrzymał się na poziomie filmu).

Wydaje mi się, że ta sytuacja po części wynika z istnienia dziś innych sposobów „krytycznego” ustosunkowania się do rzeczywistości, niż myślenie krytyczne i związane z tym pisanie długich tekstów teoretycznych. Może współcześni krytycy wyrażają się kodem lub urządzeniami? W takiej sytuacji myśl krytyczną może zastąpić myślenie designerskie – ślady takiego podejścia widać np. u Kazysa Varnelisa, który w teorię społeczną wplata dużo namysłu architektonicznego. Które osobiście wolę od tradycyjnej myśli krytycznej. Bowiem gdy ta druga skupia się na krytyce – kiedyś powiedzielibyśmy dekonstrukcji – to design krytykuje przez konstrukcje.

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop